VARDİYA

VARDİYA Koynundaki ağlarına takıldığım balık gözlü dalgalar İçimde sönmek bilmeyen mavi ateşli yangınları söndürmekten belki uzak ama Çağrısı derinden Asaleti geçmişten  Zarafeti kendinden Bir mavide bin efendi diker bir serseriden Her şeyin bittiği anda gelir  Ve yeniden kavuşmanın ikiz kardeşidir  dalgalardan geriye gönlümde kalan beyaz köpükler Terli kanatlarını çırpıyor Akşam vardiyasına geç kalmış martı kılığında bir çığlık İçimdeki kuraklığın bir tek o farkında Güneşi örten pus kim bilir hangi denizcinin hatırası Acı tatlı her şey nasıl da ölümüne muhtaç birbirine okyanusta Periler dolaşıyor saçak bulutlarında gök yazının Güneş “ben artık batıyorum” diyebilir sana şaşırma sakın İnan insan denizde her şeye kanar  Yalansız bir rüzgar Mutlaka yalayacak yüzünü birgün Bilesin O gün senin aynalardaki ilk günün Ve dünya gözüyle son karanlık gecen  Vardiya Başlar ve biter Tek başına anlatmaya yetiyor hayatı